خودا
ناو م علی خالقم خودا !
هه ر وه خت ته نیاسم ناوی که م سدا !
هه م باوانمه هه م ءیمانمه !
مه لهه م ده رد بی ده رمانمه !
باوان ژار و باوان فه قیر !
باوان بی گوناه ، وه دنیا ءسیر !
فه قیر و ژاره ، خودا خودا که ن !
شکر نعمه ت و ده س و دعا که ن !
دنیا ته له ب و ءه سیر رووژگار !
نگه هبانه و وه پیلیش بیمار !
عه لی تو وینی ده س زه مانه !
هم دوست خاسه و هم دوست بیگانه !
زه مانه کولی ره مز و راز دیری !
ءایم هه ر چی بوو خودا بوو ویری
+ نوشته شده در پنجشنبه ۶ تیر ۱۳۹۲ ساعت 21:3 توسط علی ملک میرزایی
|
تنها آرامش خاطری که دارم نوشتن است پس خدا را شاکرم که چراغ خاموش اندیشه من با قلمی کلید میزند و در بیان احساسم هرگز مرا