کـــــادو
ﮐﺎﺩﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﯽ ﻭﻓﺎﯾﻢ
ﻗﺎﯾﻘﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭﻭﻧﺶ ﺳﻮﺍﺭﺧﯽ ﺗﻬﻮﯾﻪ
ﻭﭼﻮﺏ ﭘﻨﺒﻪ ﺍﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺯﺑﯿﻦ ﺑﺮﺩﻥ
ﺍﺛﺮﺟﺮﻡ ...
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﻩ ﻋﺴﻞ ﻣﯿﺮﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺍﺳﮑﻠﻪ ﺷﺎﻫﺪﻏﺮﻕ ﺷﺪﻥ ﺁﻥ
ﺩﻭﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻮﺩ
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﭘﺎﯾﺎﻥ ﻧﻔﺴﻬﺎﯼ ﺁﺧﺮ
ﺑﺎﻗﺎﯾﻘﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﺎﺟﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪ
ﺗﺎﺑﻪ ﺍﻭﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻢ ﺣﯿﺎﺕ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺵ
ﻣﺪﯾﻮﻥ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ...
+ نوشته شده در چهارشنبه ۲۱ بهمن ۱۳۹۴ ساعت 0:9 توسط علی ملک میرزایی
|
تنها آرامش خاطری که دارم نوشتن است پس خدا را شاکرم که چراغ خاموش اندیشه من با قلمی کلید میزند و در بیان احساسم هرگز مرا