ناله های اندوه
دیر زمانی است که خود را گم کرده ام
پیش می روم اما هر آنچه که از پس آن
گذشته ام را فراموش می کنم و مانند
قاصدکی سرگردان به کوی و برزن سر
می کشم تا شاید الهه عشق که سرمنزل
مقصود است را بیابم حال که ناله های اندوهم را شنیدی
انگار نه انگار
لااقل بگذار تا رویایی که در سر دارم به کامم شیرین باشد
نه تلخ
+ نوشته شده در جمعه ۶ اردیبهشت ۱۳۹۲ ساعت 14:6 توسط علی ملک میرزایی
|
تنها آرامش خاطری که دارم نوشتن است پس خدا را شاکرم که چراغ خاموش اندیشه من با قلمی کلید میزند و در بیان احساسم هرگز مرا